Op 4 november 1755 huwde Joannes Laukens (Achel 2/1/1720, Dudzele 30/4/1777) in Dudzele met Theresia Gheleyns (Oostkerke 1735, Dudzele 9/3/1757). Hij was 35, zij 20. Uit het huwelijk werden twee dochters geboren, waarvan de jongste vroeg stierf.
Hoe Joannes in Dudzele terechtgekomen is weten we niet. We weten ook zeer weinig over zijn leven. Wél vonden we dat hij lid en schutter was van de Sint-Sebastiaansgilde in zijn dorp. Deze gilde dateert al van 1536. Joannes werd er zelfs koning van in 1759. De koningsbreuk bevindt zich in het Koninklijk museum voor Kunst en Geschiedenis te Brussel.
Theresia Gheleyns overleed, slechts 23 jaar oud, bij de geboorte van haar tweede dochter op 9 maart 1757. Negen jaar later, op 26 augustus 1766, huwde Joannes met Victoria Rosalia Bonte (Damme 27/3/1741, Dudzele 25/9/1789). Dit huwelijk werd gezegend met 7 kinderen.
Alhoewel hij in zijn twee huwelijken dus negen kinderen kreeg – niet zo ongewoon voor die tijd – zou slechts één zoon de naam verder zetten: 5 kinderen stierven zeer jong, de oudste dochter Cecilia kreeg tien kinderen uit haar eerste huwelijk met Joseph Galle , één dochter stierf ongehuwd op 26-jarige leeftijd, en één zoon bleef voor zover we weten kinderloos.
Dat Joannes de stamvader is van de zeer uitgebreide West-Vlaamse tak komt dus uitsluitend via de oudste zoon, Joannes Josephus (Dudzele 13/3/1767, Westkapelle 16/9/1822), die op 8 augustus 1800 in Westkapelle huwde met Rosa De Rieux (Sluis 9/11/1762, Westkapelle 5/2/1831). De naam van de echtgenote wordt op tal van manieren geschreven; wij houden het op de schrijfwijze van haar geboorteakte.
Joannes en Rosa kregen vier kinderen, waarvan er drie jong overleden. Alleen hun oudste zoon Joannes Nipocemus (Westkapelle 12/6/1801, Brugge 2/3/1850) zette de naam verder. Joannes Nipocemus kreeg tien kinderen; alle “West-Vlaamse” naamgenoten zijn nazaten van één van twee zonen: Joannes Franciscus (Westkapelle 2/12/1825, Nieuwmunster 6/7/1895) of Petrus Franciscus (Westkapelle 24/7/1840, Nieuwmunster 1/8/1880).
We plaatsten in vorige paragraaf “West-Vlaamse” tussen aanhalingstekens want, alhoewel nog heel wat nakomelingen in West-Vlaanderen wonen, hebben vele afstammelingen zich in de loop van de jaren verspreid over een groot deel van België (omgeving Antwerpen, Brussel, Brabant, …) en ver daarbuiten (tot in het verre Oosten). Wij noemen het hier de West-Vlaamse tak omdat alle leden ervan nakomelingen zijn van Joannes Laukens uit Achel, die op 4 november 1755 naar Dudzele trok en er huwde….
Maurits Laukens: 103 jaar en 6 maanden!
(met dank aan zijn familie, van wie we onderstaande info mochten ontvangen)
Joannes Franciscus Laukens (Westkapelle 2/12/1825, Nieuwmunster 6/7/1895) was de overgrootvader van Maurits Laukens, de oudste Laukens ooit.
Maurits Laukens werd geboren in Brugge op 22 december 1912 , als jongste telg in het gezin van Pieter Laukens en Elodie Lambrecht. Maurits had vier broers en twee zussen.
Als jongeman begon Maurits zijn weg te zoeken in seizoensarbeid in de horeca van Wenduine, afgewisseld met werk als metsergast en metser in de bouwsector.
Later werd hij een succesvol zelfstandig aannemer van bouwwerken.
In 1939 huwde hij met Maria Vercruyce uit Zuienkerke; zijn echtgenote stierf op 28 december 2003. Het echtpaar kregen twee kinderen, Christiane en Roland. In 1958 verhuisde het gezin van Nieuwmunster naar Wenduine, maar de banden met Nieuwmunster en Zuienkerke bleven nog zeer nauw.
Maurits was sterk geïnteresseerd in genealogie, en deed in dat verband heel wat opzoekingen naar de roots van de West-Vlaamse tak van onze familie.
Maurits stierf op 24 juni 2016 in Blankenberge; hij werd 103 jaar en zes maanden oud, en is daarmee veruit het oudste lid van de Laukens-stamboom.